Ayıcık ve Caillou :)

Kızımın peluş bi oyuncak ayısı var.

Çok matah bişey değil.

ki zaten sürekli mıncıklanmaktan şu anda haşat halde :)

ama ilk aldığımızda da normal bi ayıcıktı işte.

Oyuncakçı da indirimdeydi hatta,aldık biz de..

O gün,bu ayıcığın kızımızın hayatında bu denli önemli olacağını bilemezdik.

Öyle bağlı ki ona.

Adı sadece "ayıcık" :)

Sürekli elinde.

Onsuz asla ama asla uyumaz.

Canı sıkkın olduğunda ona sarılır,uykusu gelince tutar kulağından ya da kuyruğundan,gezdirir durur.

Taşır gittiği her yere.

Hatta bu posttaki bi fotoda görülüyor kendisi :))

Başka birinin dokunmasına asla tahammülü yoktur.

İnanılmaz bi bağlılığı var yani bu ayıcıkla..

Bize 3 değil aslında 4 kişilik bi aile olduğumuzu hissettirmiş bi oyuncaktır kendisi :)

Gecen akşam,pasajda ürünlerimi düzenlerken,birden aklıma caillou diye arama yapmak geldi.

Birden ama :)

Kızım caillou delisi,hastası vs ..

Kızıma gösterdim ve becerikli arkadaşımız Yasemin Kale'nin amigurumi Caillousunu kızımla ekrandan beğenip,o an alıverdik.

- buraya bi dip not düşeyim: nasip denen şey çok farklı bi olay bence.Geçen geceye kadar kızıma amigurumi oyuncak alma fikri asla yoktu kafamda,yani cazip gelmiyordu bana nedense.Ama birden aklıma gelmesi,birden satın alışım,sonrasında beni bu konuda nedense çok düşündürdü.Çok üzerinde durulacak bir mesele değil belki ama,beni düşündürdü işte.Yapanın ve kızımın kısmeti varmış demek dedim.Her mesele böyle belki de..Bir kitapta okumuştum.Her nimetin üzerinde,daha yaratılırken ,sahibinin,yani onu satın alacak veya yiyecek kişinin adı yazılı olurmuş.Kimse kimsenin kısmetini yiyemez derler ya büyüklerimiz. Bu da onu hatırlattı bana.Aslında daha çook fazla şey düşüdürdü bu olay bana ama uzatmayayım,zira ne diyor bu diyebilirsiniz :) -

Gelelim Caillouya..

Kızım çok ama çok beğendi.

Ve bugün ilk kez "ayıcığım nerde" diye sormadı.

Hala yatağında duruyor :)

Tüm gün elinde gezdirdi caillousunu :)

sevdi,oynadı,masal anlattı..

O minik dünyasına sokuverdi bu oyuncağı.

Bana da iyi ki almışım dedirtti :)

Annesi gibi el emeğine kıymet verecek,sevecek sanırım :))

Kızım büyüyor,ama çok değişik hisler yaşatıyor bana,onunla büyüyorum,her anına şahit oluyorum..

Asla kolay değil bir çocuk sahibi olmak,büyümelerine yardımcı olmak ve onları anlamak..

Ama çok güzel...

Allah her kadına yaşamayı nasip etsin bu güzelliği,bu duyguyu...

Annelerin hiç birini de evlat acısı ile sınamasın Allahım...

Gecikmiş bir anneler günü postu olsun bu da... :)

not: kızımın gece uykuları düzelmeye başlaması bana da çok ama çok iyi geldi.

yaşamayan bilemez bunu.

uyku,uyku diye o kadar kafama takmıştım ki bu meseleyi,başka güzelliklere zaman zaman set çekiyordu sanki.

Elimde olmayan bi durumdu ama,bundan eminim.

Şükürler olsun Allahım sana..

Kızım sana da maşallah :)